De zoektocht naar de zwaardziel met Reto Zürcher, Stefan Mäder en Graureiher Rotte Regie en montage: Florian Winkler (mei 2013), 37 minuten, Zwitsers Duits, Duits, Engels   DVD's zijn uitgesloten van ruil   De documentaire volgt de Zwitserse wapensmid Reto Zürcher bij het vervaardigen van een replica van een vroegmiddeleeuws zwaard uit de achtste eeuw. De archeoloog en zwaardexpert Stefan Mäder legt de achtergrond van het zwaard en de Living History-groep "Graureiher Rotte" uit en neemt je mee in realistische scènes naar de wereld van de middeleeuwen...   Een fragment van de film vindt u in het volgende tabblad "Video"!

  en de Hofi Ergonomische Techniek voor het Bewegen van Metaal, 40 minuten, in gemakkelijk te begrijpen Engels. Met Uri Hofi die de hamermethode voor effectief smeedwerk bespreekt en demonstreert. In de DVD legt Hofi de ergonomie van goed hamers ontwerp uit en hoe je de hamer kunt gebruiken om de energie die aan het materiaal wordt geleverd te optimaliseren met minimale inspanning. Hofi demonstreert ook hoe een goede houding schade aan spieren en pezen voorkomt. Opgenomen in het Center for Metal Arts, Florida, NY, VS   DVD's zijn uitgesloten van ruil <br><i>Uri Hofi legt in deze film de basisprincipes van het smeden met de Hofihamer uit. In gemakkelijk te begrijpen Engels laat Uri Hofi zien dat de verhoudingen van de Hofihamer zeer doelgericht zijn ontwikkeld en welke voordelen en mogelijkheden het smeden met deze hamer biedt. Hofi geeft ook duidelijke belangrijke aanwijzingen over werktechnieken en ergonomische bewegingen die het smeden vergemakkelijken en de lichamelijke belasting verminderen.</i>   Een fragment van de film ziet u in het volgende tabblad</i>

  met de kracht hamer met Uri Hofi. ca. 100 minuten, in gemakkelijk te begrijpen Engels.   DVD's zijn uitgesloten van ruil   Uri Hofi legt in deze film aan de hand van meer dan 40 voorbeelden de basisprincipes van het smeden uit met het Hofi-matrijssysteem op een lucht-smidshamer Big BLU 110. In gemakkelijk te begrijpen Engels en met detailopnamen worden de verschillende werkstappen uitgelegd.

DVD-Video: De Houthakker uit de serie: De laatste van zijn soort Regie en  Auteur: Benedikt Kuby, Camerawerk: Franz Parlach, Geluid: Thomas Schwarz   DVD's zijn uitgesloten van ruil <br><i>De Houthakkers, een oeroud ambacht. Nog steeds zijn er enkele, weinige houthakkers die werken zoals duizenden jaren geleden. Günther Birkelbach is een van deze laatsten. Hij is de oudste actieve houthakker in ons land, iemand die nog naar de opdrachtgever gaat. Al minstens vijf generaties hebben zijn voorouders dit ambacht uitgeoefend. Nu komt er niemand meer bij. Tegenwoordig wordt Günter Birkelbach ingehuurd door plaatselijke verenigingen om voor honderden toeschouwers zijn ambacht te demonstreren. Voor ons laat hij nog eens zien hoe de houthakker vroeger werkte, hoe hij vroeger werkte. Een zware, vuile klus, ver weg van alle gemakken van de beschaving en eenzaam, toch een ambacht waarvan hij ook op 76-jarige leeftijd nog steeds niet kan afzien. Ook beschikbaar als VHS-video</i>

  uit de serie: De laatste van zijn stand Regie en auteur: Rüdiger Lorenz Filmproduktion, ca. 28 minuten   DVD's zijn uitgesloten van ruil.   Op een goede steenworp afstand van het kasteel van Neurenberg ligt de werkplaats van Franz Jahn. Sinds 1829 wordt hier ertsen gegoten tot beeldhouwwerken en grafmonumenten. Wanneer je de eerbiedwaardige zandstenen hal betreedt, lijkt het alsof je in een lang vervlogen tijd bent beland. Met een enorme houten kraan hijsen de gezellen zware zandvormen uit een ondergronds fornuis. De meester bespreekt met zijn dochter de afgieting van een 500 jaar oude plastic: het zelfportret van Peter Vischer, de schepper van het Sebaldusgraf in Neurenberg, moet opnieuw tot leven komen in traditionele giettechniek volgens het zogenaamde wasuitdrijvingsproces. „Hasenhautleim, gelatine en water gebruikten de ouden voor de afdruk . . .“ vertelt de meester. De film begint met de vervaardiging van deze negatieve vorm. Zoals in de tijd van Peter Vischer wordt deze gegoten met vloeibare was. Met het modelleerhout, maar ook met veel gevoel voor detail, werkt Franz Jahn het wasmodel bij. „Het is mijn leven, deze gieterij . . . als jongen ben ik hier gekomen en het heeft steeds meer betekenis gekregen om te zien dat je met je handen iets kunt creëren . . .“ vertelt de 63-jarige, terwijl hij polijst, ruw maakt, contouren versterkt, geheel in de geest van het grote voorbeeld. Terwijl een gezel de gietkanalen van dikke wasstrengen aan het model bevestigt, volgt de film de meester naar de historische Johannis-begraafplaats. Neurenbergse ambachtslieden en patriciërs hebben zich daar meer dan een halve millennium in bronzen grafmonumenten vereeuwigd.   In een korte samenvatting toont de film de geschiedenis van het gieten, onder andere de oudste bronzen grootplastiek ter wereld, een Apollostandbeeld in Griekenland....   Of zijn dochter echter over enkele jaren de laatste historische gieterij van Neurenberg overneemt en in de geest van haar vader voortzet?

  uit de serie: De laatste van zijn stand Regie en  auteur: Rüdiger Lorenz Filmproduktion, ca. 28 minuten   DVD's zijn uitgesloten van ruil   Arthur Paul, 86 jaar, werkt sinds 1928 in de ‘Nagli’ in Winterthur. Hij was maar kort met pensioen, daarna hebben ze hem weer naar de fabriek gehaald, want hij is de enige die nog in staat is de enorme, meer dan 100 jaar oude stiftslagmachines te bedienen. Niemand anders dan Arthur Paul kan uit het oorverdovende lawaai van de vijf monsters onregelmatigheden horen en daar onmiddellijk op reageren. Zo vertelt hij: ‘Die ene machine loopt niet goed. Stop, denk ik, 50 jaar geleden was het hetzelfde, en al had ik de truc weer te pakken.’ Zonder de 86-jarige zouden deze getuigen uit de beginperiode van de industrialisatie vandaag de dag al tot de eeuwige stilstand zijn veroordeeld. Maar het product wordt nog steeds gebruikt:  spoorwegbiels markeernagels.

  uit de serie: De laatste van zijn stand Regie en  Auteur: Rüdiger Lorenz Filmproduktion, ca. 28 minuten   DVD's zijn uitgesloten van ruil   Franz Wallner, 74 jaar, woont in het Gosautal aan de voet van de Dachstein. Hij werkt af en toe nog in de enige operationele zandsteenafgraving van de Alpen, die door de fijnheid van het materiaal geschikt is voor slijpstenen.   De Gosauschmied heeft een grote slijpsteen besteld. Samen met Franz Fasl, een collega-houwer, gaat hij naar het Löckenmoos. Daar zoeken de twee naar een geschikte laag. Met een grote houten passer wordt de omtrek in de rots gekrast. Dan begint het uitslaan. Langzaam krijgt de enorme ronde massa vorm. De 94-jarige Johann Urstöger bezoekt de twee tijdens de lunchpauze en vertelt over vroeger, toen hier nog twintig man werkte. Later gaat het naar de hut van de steenhouwers voor het Nockenessen. Na dagen van hard werken wordt de ronde massa met wiggen van de diepere laag afgebroken en naar het dal gebracht. Daar komt het zware ruwe stuk op een draaibank om zijn definitieve gladde vorm te krijgen. Gereedschappen die met zo'n natuursteen zijn geslepen, behouden hun scherpte veel beter.

  uit de serie: De laatste van zijn stand Regie en  Auteur: Rüdiger Lorenz Filmproduktion, ca. 28 minuten   DVD's zijn uitgesloten van ruil   Eberhard Schön werkt in het centrum van Wenen. In de zogenaamde mezzanine, een tussenverdieping, heeft hij zijn kunstinstelling voor koperdruk. Je zou bijna denken dat je in een andere eeuw bent, wanneer het hoefgetrappel van de fiakerpaarden het zachte krassen van de stichel op het metaal onderbreekt. Meester Schön is de laatste in Europa die visitekaartjes of briefhoofden nog zelf in koperen platen steekt en vervolgens de kleine oplages met de hand drukt. Franz Lehar, Karajan en Bruno Kreisky waren al zijn klanten. Laatstgenoemde heeft het parlement aangeraden dat alle afgevaardigden hun kaarten in koperdruk moeten laten maken, vertelt de meester trots. Dan toont hij oude kaarten met een vouw links onderaan: Een uitnodiging voor een duel, maar ze zijn allemaal weer teruggekomen, ze hebben het blijkbaar overleefd... Op zijn eigen kaart lezen we nog: Kopergravure van de meest verfijnde uitvoering voor de cultuurbewuste personenkring.   De film toont in begrijpelijke beelden het steken van een visitekaartje en de daaropvolgende druk aan de handpers.

  Een film van Jessica Holzhausen en Sandor Papp   ca. 80 min   "Ik kan geen interviews geven. Ik en voor de camera…“, was Edda's eerste reactie toen cameraman Sandor Papp voor het eerst een korte film met haar opnam. Maar na de eerste proefopnames was Edda Sandstede overtuigd om mee te werken aan een langere documentaire. Voor de camera en dat gedurende maanden.   Filmmakers Sandor Papp en Jessica Holzhausen documenteren het leven en werk van de smidmeesteres – aan het smidvuur, bij smidcursussen, in haar winkel maar ook heel privé. En ze begeleiden Edda op een reis terug in de tijd, bezoeken met haar de Oude Smidse in Bad Zwischenahn of haar voormalige winkel op Norderney.   Toen Edda Sandstede in de jaren '50 besloot smid te worden, was ze een exot in een toenmalig puur mannenberoep. Dat haar vader haar in de leer nam, maakte het er niet gemakkelijker op: Als hij al een vrouw opleidde, en dan nog zijn eigen dochter, moest ze wel beter zijn dan alle anderen. En dat was ze ook: Edda Sandstede was de eerste vrouw in Duitsland die een vakexamen in het smidsambacht aflegde en later een meesterbrief verwierf. Hoewel ze inmiddels met pensioen is en grootmoeder, staat Edda nog steeds elke dag in de smidse of haar aangrenzende winkel. Van sieraden van goud en ijzer tot kaarsenhouders en manshoge staal sculpturen – Edda maakt wat Edda in gedachten heeft. Eigenzinnig en zelfstandig.